Glavna karakteristika Kirinove poezije u ovoj zbirci je izrazita fragmentacija. Pjesme se ne mogu uvijek povezati u koherentnu cjelinu, jer autor razbija klasične konvencije i autoritativne narative. Mnoge pjesme imaju apsurdne, pa čak i nonsensne elemente, a čitatelj je često prisiljen da interpretira značenje teksta u kontekstu vlastitog iskustva i percepcije.